شیدایِ دیدار

من همان دختر موفرفری دیروزم

که‌کنون از غم پیری خودم میسوزم

بی‌ثمر ماندم و دلدار نشد قسمت‌دل

بعد توچشم به‌هر غیر خدا میدوزم

شیدای دیدار

ای که یادت مثل قرآن بر خیالم خوانده شد

مهر عشقت بر دل ویران وجانم مانده شد

پیر دنیا دیده گشتم از غم هجران تو

مثل شیطان که ز درگاه خدا هم رانده شد

شیدای دیدار

باز می گشتی دمی احوال پرسی کاربود؟

ساعتی با ما نشستن پیش رویت عار بود؟

در میان کنج دنج قلب ویرانی چومن

چشمت افتاد و دلت بر کوی دیگر دار بود

گفته بودم روزگار اینسان نمی‌ماند خزان

رازدل از بی وفایی ها نمیگردد نهان

من نماز و سجده ام را بر تو میکردم قضا

با صدای وعده های صبح هربانگ اذان

ای فلک بر ما کلک ها میزنی تقصیر نیست

فکر اینم قصه ی ما و من و تقدیر چیست؟

چون تورا بینم بهار آید به گردون دلم

تا ابد دست‌به دامان خدا خواهم ریست

شیدای دیدار

برای ابد عشقی از سر پرید

که هر جای دنیا نگردد خرید

تو بانی احساس بشکسته ای

چورفتی وتنهایی‌ام شد پدید

"شیدای دیدار"

ایخم چندی و احوالم بگم سیت

که چی اقبال وخویی هی ایکنم پیت

شوم شویه و روزم شو سهونه

چه وی بختم کنم سه می بهونه

دلم خش بی تنه داروم م دنیا

توهم داغی نهای وی دل سراپا

قرار موندنه دادی و رفتی

چه راحت قصه و عشقت ایبفتی

زدی زر قسم و دل صاف وسادم

ندیدم بی وفایی چی تو آدم

قسم دادم خدا هیچکس نیایه

د من ای روزگارم دل درایه

زبس اشکهسم و سوهتم ز دیری

فلک سیل کو خزونم ری و پیری

بگو یارم بیایه بیقرارم

بیو مندیرتم طاقت ندارم

ولم کردی اوایل شوق وبالم

نگفتی بی تو ایمونم و حالم

نگفتی عشق دیرینم چه وابی

غروری مرد و شیرینم چه وابی

نگفتی داغداره گل غریوم

که و شعرل قشنگش بی نصیوم

خو دونم بیگناهی کرده زارم

خدا سیل کو چقد غم کرده بارم

حساسم کرده و عشق دروغم

سکوتم غیره و ظاهرشلوغم

یو گپ آخرمه د نیگم چم وابی

سه سالی بعدت و عمرم کم وابی

شیدای دیدار

وقتی دل به غروب داده و دمی قدم میزدم،

با نسیم خنکی قاصدک بوی تورا آورده بود.

گویا شالت را این حوالی گم کرده ای!

به کدامین مسیر دل ویرانم گذشتی؟

نمی دانم،شاید افسون شده ام!

اما؛

محبوبا!یادت را هم دوست دارم....

"شیدای دیدار"

کجا یابم چو با طاهر بگوید

گل سرخم چرا پژمرده حالی

بیا قسمت کنیم درد دلت را

که تو کوچک‌دل و بشکسته بالی

به خدا و پیر و پیغمبر قسم دل ایبرم

بیخیال شعر ایابوهم قلم دس نیگرم

ایروم و شهر دیری من ولات غربتی

حقمه سر داغ کار هردوتامون ایدرم

پیر ایابوهم و نیلم که بوینیم بی وفا

خرص تیه‌ی زارمه بی بال مینات نیسرم

شیدای دیدار

ای که خَرصِت کُهتِر وابی سَر دلُم ناله ایزَنِه

ایلی وابی دشمنِ جونم کِل و گاله ایزنِه

ترس افتادهِ و لارُم که دیَه نیبینمِت

من کمر کُهشورِ دل هرلحظه‌سیت زالَه ایزنه

اَر بری ترسُم وَسی گَپ مردمون کافَرِه

من هر جمعی بشینی یه گَپی خاله ایزنه

ایخمت قدرِ همی میل سفیدِ من سَرُم

جای تَرکَه قولَلِت وی دَهسَلُم تالَه ایزنه

کَهره‌ی دل زارِمَه وَر پایَلِت قُربون کنم

گَرچِه دیدم بَو گپ هرروز و هرسالَه ایزنه

شیدای دیدار

انچنان خسته‌ام از‌خویش،که تابوت‌ به‌دوش

سوی منزلگه آخر میروم تنهایی

تا قیامت ز تو دلگیر و جگر سوخته ام

دلبرا! رفتی و هر دم به دلم اینجایی

من آن آهوی ترسیده ز باران

پراکنده شدم از جمع یاران

رهم گم گشته زین ویرانگی ها

خیال ماندنت در قلبم آسان

اگر بالانشینیم وصبوریم

برای هرقدم دل داده تاوان

رمیدم از هوای گرم مرداد

سپردم دل به هرکوی وخیابان

از خویش دلگیرم و باخویش می گریم

این قصه‌ی ماه است و ابر پیش رویش

ای روی غم دیده چه صحبت بامن؟

او خاک باران خورده،من سرمست بویش

گفتا طرف عین خیالش هم نیست

گشتم‌گنه کار و، قدمها رفته سویش

چشمان آهویی رمید از ترس طوفان

تا وقت رفتن دست در دامان مویش