شیدایِ دیدار

پسین وابی ،دوباره غم گروهتم
صبا مرداده و ،ماتم گروهتم

مو تا شهریور ار زنده بمونم
وت ایگم که ،غم عالم گروهتم

آخرین غروب‌تیرماه

مو ایقد دَم پَسینَل ایگریوُم

دلم ایخو یَه شَو راحت بمیرُم

چه بَد کردُم منِ ای دارِ دنیا؟

که و درد جدایی کرده گیرُم

نَخواسیم‌و ،نَیومی د سراغُم

توکه نیسی ،مو انگاری اسیرُم

خدا دونه چقد فکر ایکنُم وَش

نَدونُم چه گناهی کرده بیرُم

درو بی ،او همه گَپَل قشنگِت

تو کردی بی‌وفایی‌و ،موپیرُم

به او قرآن بگو ،دارُم چه‌بی‌وت؟

چه کردم که غمت افتا و ویرُم؟

بی تو حتی شعرهایم اشک می ریزند بامن
قاصدک گفت بپرسم انتخابت اوست یامن؟

بی وفا ترک مو کردی کیه دیدی بهترم؟
تا نفس من سینه‌مه جز خت نیا من نظرم

والله، به عاشوراقسم نمی‌پذیرم

تو وعده داده بودی، که من بمیرم

گفتم:شکایت پیش حسین برم

نه،مهربان‌تر از آنم به دل بگیرم

فردا که گلایه پیش عباس بردم
شرمگین ز کرده‌ی خویش باش!

درنبودت بارها عکس تورا بوسیده ام
عمر گر با روح باشد سالها پوسیده ام

شرح گل بودی‌و من بلبل عاشق پیشه‌ات
بعد تو تنها گل از پیراهنم بوییده ام

رفتی و مثل بلوط از ریشه افتادم عزیز
جان سالم بردم اندر خلوتم روییده ام

بیخیالت گوشه‌ای بنشسته ام بی کار و بار
رفته‌ای بعد از تو دیگر یار میخواهم چکار

شک ندارم روزگاری باز گردی سمت ما
بی دلیل آیی و گویی عشق یا محبوب و یار

پس برو خوش باش اصلا فکر احوالم نباش
من هم اینجا خسته و آرامم و محتاج دار

پیشگاه عشق گاهی از غرور خود بکاه
مهربانی با عزیزجان نباشد عیب و عار

دختری بی حاشیه در باور هر رهگذر
تار موهایم سپید وسوی چشمم گشت تار

بیش از این صحبت ندارم با توی نامهربان
اشتیاقی نیست دیگر در دل و این چشم زار

راست ایگُفِتن غروبِ جمعه ایقَد کافَرِه
رنگ‌و ریش سَی چه‌مَلوسه دِل‌و آدم‌ایبَرِه

ما شاخه‌ی خشکیم،که زنده به امیدیم

یک عمر سراسیمه پی هیچ دویدیم

پرواز غم‌انگیز پرستوی مهاجر

کز حسرت شادی به خزانی رسیدیم

سینی چایی بدست ما و بازم خواستگار

دلبری که تو نباشی خاک عالم بر سرش

تُپ تُپِ خَرصِ مو آخِر تِیَه‌مَه کور ایکنِه
دلُم ایسوزِه کسی هی تِنَه مجبور ایکنِه

آرزو مَرگ ایکنم،ایگُم بپیسُم زیرِ گِل
مهربونی‌ خمِه‌کِه هَی تنَه وَم دور ایکنِه

شَو که ایبو دلُم ایخو بپِکِه سی یَه تَماس
سیلِ تقدیرِ مو کُن بَد پُشتِ بَد جور ایکنِه

بَوت داره مِن‌خیالِش سیت عروسی‌ایگرِه
دُوَرِ عامَه‌تَه دونُم سی‌کُرِش جور ایکنِه

کَهخُدا اُمروز ایگو پاسُخِ مُثبَت بدُم؟
کُر! پیایَه،غیرِ گاهی دست و بافور ایکنِه

ار بمیرُم نیگِرُم یار و دَ نیخُم دِلبَری
او رَفیقُم کِه گُدُم آخِر تِنَه تور ایکنِه

قطره ای اشک از این چشم نیفتاد ولی
دل دیوانه‌ام از هجر کباب است،کباب!

بعد تو هرکی‌ایبینم ،ایگو نی دردت‌چنه؟
میَلِ سَرِت سفید و ،دار سر دردت چنه؟

رنگ مُردیَل گرِفتی ،وابیدی و اُستخون
جریانِ ای عاشقی و ،یارِ نامردت چنه؟

سَرِمَه اینُم و گِل،هَی آهِ سَردی ایکَشُم
واخُم ایگُم تو بگو،ای شِعرَلِ سَردِت‌چنه؟

هی نهیبِ دلُم ایدُم ،که وَریسُم نیتَرُم
په توهَم اَعاشقی، دَ او دلِ بَردِت چنه؟

خُت قَسَم خَردی که‌بَعدم ،جونِ سالم نیبَری
سَیل مِن آینه نَکِردی !رنگ‌و ری زَردِت چنه؟

دوش اشنُفتُم گُفتی ،گپ‌درو بی نیخمِش!
ای همه غَم که سَرُم ،په دادِن وَ خَردِت‌چنه؟