شیدایِ دیدار

باز می گشتی دمی احوال پرسی کاربود؟

ساعتی با ما نشستن پیش رویت عار بود؟

در میان کنج دنج قلب ویرانی چومن

چشمت افتاد و دلت بر کوی دیگر دار بود

گفته بودم روزگار اینسان نمی‌ماند خزان

رازدل از بی وفایی ها نمیگردد نهان

من نماز و سجده ام را بر تو میکردم قضا

با صدای وعده های صبح هربانگ اذان

ای فلک بر ما کلک ها میزنی تقصیر نیست

فکر اینم قصه ی ما و من و تقدیر چیست؟

چون تورا بینم بهار آید به گردون دلم

تا ابد دست‌به دامان خدا خواهم ریست

شیدای دیدار