شیدایِ دیدار

یک شبی شیدا نمازش را شکست

شاکی ازحق گوشه تنهایی نشست

نا‌امیدی‌دست تسبیحش فشرد

نخ برید و دانه ها از هم گسست

درشکایت از همه،از این و از

مردم زنده کش مرده پرست

گونه هایش غرق سیلابی زخون

غصه برچشم سیاهش حلقه بست

من به دردی بی دوا نفرین شدم

راه دیگرجزشکایت بر توهست؟

شیدای‌دیدار