شیدایِ دیدار

وقتی که ز روبرو می آمد

چشم آوار مرا خواب گرفت

سرخ شد گونه ام ازشرم نگاه

خشکید لبم بهانه آب گرفت

روسری از سرم افتاد زمین

موی افشان ز سرم تاب گرفت

قلب بیمار مراسوخت ولی

ز خدا معجزه‌‌ای ناب گرفت

انگار که صدسال ندیدم اورا

وای من گریه‌ی مه‌تاب گرفت

آه از این دل دیوانه‌ی من

ز کجارفیق ناباب گرفت

شیدای دیدار

چشم‌آوار:چشم‌غم‌دیده

مه‌تاب:مهتاب