شیدایِ دیدار

نمی شود ز فراق نشست و گریه کرد

من از پایان این راه هاخبر دارم

قهرمان قصه اگر چه تو بودی

ز نامردی ها، جان به سر دارم

به دام بی ریشه ای چون تو فتادم

ز هوشیاری ام، به دست، تبر دارم

آخر به کدامین گناه؟نمیدانم

من از تو همین سوخته جگر دارم