شیدایِ دیدار

سال دیگر هم فزون شد بر حوال دلبرم

عمر گل داری مگر یارا؟چو جان درپیکرم!

تاکنونم دلخوش پیراهنی بودم ز تو

ساده بودم، بی وفا بودی، نمیشدباورم

با من اکنون چه مدارا میکنی سرو بلند،

بهر پیغامی ز تو ،گفتند سخن پشت سرم

بی تو عمری گذرانیدم و دلخوش نشدم

چون قضاوت میکنی، مارا خدا یادآورم

پیر میگردی، منم اکنون جوانم قاصدک

عیدی آوردی خبر از جان بسوزد جگرم ؟

کودک شیرین و زیباراخودم هم دیده ام

اتفاقا چون مرا دیده، پرید اندر برم

بوسه بر پیشانی اش دادم،میان چانه ات

دست در دامان زلفان تو دارد داورم

به کمان ابروان و چشم مستت نازنین

من که نه، دل سوخته از باختر تا خاورم